خاکریز من؛ وظیفه من در جنگ⁉️

🔹برای آنکه ظرفیت متراکم دوران جنگ، در عصر پساجنگ به یک «جهش تمدنی و اقتصادی» تبدیل شود، هر یک از ما باید فرماندهِ میدانِ خود باشیم. در ادامه، راهکارهای عملیاتی برای آماده‌سازیِ ذهنی و عملیِ اطرافیان ارائه شده است:

📝 خاکریز اول: خیابان، مسجد و محله:
هدف در این خاکریز، حفظِ همبستگیِ دوران جنگ و تبدیلِ مسجد از «پایگاه پشتیبانی جنگ» به «پایگاه پشتیبانی تولید و سازندگی» است:
- تشکیل «هسته‌های سازندگی محله»: منتظر بخشنامه‌های دولتی نمانید. با محوریت ائمه جماعات و معتمدین، صندوق‌های قرض‌الحسنه محلی را برای احیای کسب‌وکارهای کوچکی که در دوران جنگ آسیب دیده‌اند، فعال کنید.
- تغییرِ ادبیات گعده‌های محلی: در صف نانوایی یا دورهمی‌های مسجد، اجازه ندهید یأس و غرولند غلبه کند. با یادآوری وعده‌های الهی، بحث‌ها را به سمت «چگونه محله خود را بسازیم» و «چه کسی چه مهارتی دارد» سوق دهید.
- حمایت عملی از کاسبِ محله: به جای خرید از فروشگاه‌های بزرگِ زنجیره‌ای یا برندهای خارجی، خرید از کسبه جزء محله و تولیدات خانگی را به یک «ارزش و وظیفه محلی» تبدیل کنید تا اقتصادِ خُرد دوباره جان بگیرد.

📝 خاکریز دوم: فضای مجازی:
- ضریب دادن به اخبار تولید و پیشرفت: هر خبرِ کوچکی از بازسازیِ یک کارخانه، فعالیت‌های دانش‌بنیان یا احیای یک ظرفیت هرچند کوچک را با افتخار بازنشر کنید. فضای مجازی باید مملو از حس «ما می‌توانیم» و «ما در حال ساختنیم» باشد.