* یکی از تقیدات رهبرمعظم انقلاب مدظله العالی، رفتن به مسجد مقدس جمکران و توسل و دعا و نماز در آن مکان است، با توجه به مسئولیت شما به‌عنوان تولیت مسجد مقدس جمکران، از حضور ایشان در این مسجد چه خاطراتی دارید؟

* یکی از دوستان دفترمعظم له نقل می‌کرد که حضرت آقا هر زمانی که مثلاً احساس خستگی و ملالت می‌کنند یکی از این سه کار را انجام می‌دهند -حالا این نقل ایشان است ولی مشاهدات ما هم تقریباً گویای همین است- به زیارت امام رضا علیه‌السّلام می‌روند، اما به‌خاطر اینکه شرایط آن خیلی آسان نیست، سالی دو سه بار بیشتر نمی‌روند،

ادامه »

پسندیده بودن مزاح، دلیل تـجـویـز جـسـارت و بی ادبی نیست. در هنگام شوخی نباید سخنان زشت، رکیک و دور از اخلاق اسلامی بر زبان انسان جاری شود؛ زیرا به تعبیر علی علیه السلام: سُنَّةُ الِّلئامِ قُبْحُ الْکَلامِ/ زشت گویی، شیوه فرومایگان است.

 کتاب «آداب معاشرت» به قلم آقایان «سید محمد مقدس نیا» و «محمد مهدی محمدی» به ابعاد مختلف معاشرت در موضوعات گوناگون پرداخته است که در شماره های مختلف تقدیم نگاه شما خوبان خواهد شد.

 حدود مزاح و شوخی

چـنـان که ذکر شد، مزاح و شوخی در حدّی که موجب از بین رفتن اندوه و شاد کردن مؤ من باشد و بـه گـناه، زیاده روی، جسارت و سخنان خلاف ادب کشیده نشود، کاری پسندیده است؛ آنچه در این باره از پیامبر اسلام و اولیای معصوم الهی به ما رسیده در همین محدوده است.

آنان زیاده روی در مزاح را همواره نکوهش کرده و آن را نشانه جهالت، حماقت و پستی دانسته اند. حضرت علی علیه السلام، طیّ سه سخن کوتاه به این واقعیّت چنین اشاره می کند:

(مـَنْ کـَثـُرَ مـِزاحـُهُ اسـْتـُحـْمِقَ (۱۲۰)، مَنْ کَثُرَ مِزاحُهُ اسْتُجْهِلَ (۱۲۱)، مَنْ کَثُرَ مِزاحُهُ اسْتُرْذِلَ (۱۲۲)

هر کس شوخی او بسیار شود، احمق، نادان و فرومایه می شود.

 چـنـان کـه اشاره شد، مزاح باید برای شاد کردن دیگران صورت گیرد. بنابراین، ا گر با شـوخـی کـردن مـوجـبـات رنـجـش دیگران فراهم آید، یا کسی مورد تمسخر قرار گیرد، ممنوع و نکوهیده است و چه بسا موجب کینه توزی و بروز دشمنی بین دوستان گردد. در این باره نیز امام علی علیه السلام فرمود:

(لِکُلِّ شَیْءٍ بَذْرٌ وَ بَذْرُ الْعَداوَةِ الْمِزاحُ) (۱۲۳)

برای هر چیز بذری است و بذر دشمنی، مزاح است.

رعایت ادب نیز از نکات مهمّی است که در همه حالات، از جمله هنگام مزاح باید به آن توجّه کرد.

پسندیده بودن مزاح، دلیل تـجـویـز جـسـارت و بی ادبی نیست. در هنگام شوخی نباید سخنان زشت، رکیک و دور از اخلاق اسلامی بر زبان انسان جاری شود؛ زیرا به تعبیر علی علیه السلام : سُنَّةُ الِّلئامِ قُبْحُ الْکَلامِ (۱۲۴) زشت گویی، شیوه فرومایگان است.

نکته دیگری که باید به آن توجّه داشت، این است که مزاح نباید برای انسان به صورت یک عادت همیشگی درآید، بگونه ای که همواره دنبال بهانه ای باشد تا با کسی شوخی کند، زیرا ایـن صفت، تصویر زننده ای از انسان در ذهن مردم ایجاد می کند، بطوری که مردم او را شخصی دلقک و بذله گو تصوّر می کنند و بین شوخیها و موضعگیری جدّی او فرقی نمی گذارند.

در این باره علی علیه السلام فرمود: (مَنْ جَعَلَ دَیْدَنَهُ الْهَزْلَ لَمْ یُعْرَفْ جِدُّهُ) (۱۲۵) هر کس شوخی را عادت خود قرار دهد، موضع جدّی او (از شوخی هایش، باز) شناخته نمی شود.

 آفات مزاح

شـوخـی کـردن بـدون رعـایـت حـدود و مـرزهـای یاد شده، آفاتی در پی دارد که بعضی را به اختصار ذکر می کنیم :

 ۱ ـ موجب آبروریزی انسان می شود. رسول خدا صلی اللّه علیه وآله فرمود:

(اَلْمِزاحُ تَذْهَبُ بِماءِ الْوَجْهِ) (۱۲۶)    شوخی آبرو را می برد.

ز شوخی بپرهیز ای با خرد  //  که شوخی تو را آبرو می برد

 ۲ ـ انسان را خوار می کند. حضرت علی علیه السلام فرمود:

(مَنْ مَزَحَ اسْتُخِفَّ بِهِ) (۱۲۷)    هر کس مزاح کند، خوار گردد.

 ۳ ـ آتش کینه را برمی افروزد و این در جایی است که شوخی تواءم با جسارت و توهین باشد. امام علی علیه السلام در این باره فرمود:

(اَلْمِزاحُ تُورِثُ الضَّغائِنَ) (۱۲۸)   شوخی، کینه ها را در پی دارد.

 ۴ ـ نـور ایـمـان را از دل مـی بـرد، زیـرا شـوخـی زیـاد، مـوجـب خـنـده زیـاد مـی شود و خنده زیاد دل را می میراند و انسان را از یاد خدا و آخرت غافل می کند.

امام کاظم علیه السلام فرمود:

(اِیّاکَ وَ الْمِزاحَ فَاِنَّهُ یَذْهَبُ بِنُورِ ایمانِکَ) (۱۲۹)   از شوخی بپرهیز که نور ایمان را از دلت می برد.

 ۵ ـ شخصیّت انسان را خدشه دار می کند. امام علی علیه السلام فرمود:

(افَةُ الْهَیْبَةِ الْمِزاحُ) (۱۳۰)   شوخی، آفت هیبت است.

 پی نوشت ها:

۱۲۰- شرح غررالحکم، ج ۵، ص ۱۹۵ .

۱۲۱- همان، ص ۱۸۳ .

۱۲۲- همان، ص ۲۰۰ .

۱۲۳- همان، ص ۲۴ .

۱۲۴- شرح غرر الحکم، ج ۵، ص ۱۲۷ .

۱۲۵- همان، ص ۲۲۷ .

۱۲۶- بحارالانوار، ج ۷۶، ص ۵۸ .

۱۲۷- شرح غررالحکم، ج ۵، ص ۱۷۸ .

۱۲۸- بحارالانوار، ج ۷۷، ص ۲۱۵ .

۱۲۹- همان، ج ۶۹، ص ۳۹۵ .

۱۳۰- شرح غررالحکم، ج ۳، ص ۱۰۶ .

بسم الله الرحمن الرحیم

إنا لله و إنا إلیه راجعون

جناب حجت الاسلام و المسلمین آقای علی‌اکبر ترابی شهرضایی از مدرسین دروس عالی خارج فقه و اصول، شب جمعه دعوت حق را لبیک گفت و به لقاء الله پیوست. این استاد گران‌قدر از مدرّسان برجسته و پرتلاش در تدریس سطوح مختلف علوم حوزوی بود و کتاب‌های پرارجی در زمینه‌های فقهی، اصولی، رجالی و غیره تألیف نمود. هم‌چنین ایشان یکی از اساتید برجسته در مرکز آموزش‌های غیرحضوری حوزه‌های علمیه خواهران بود که تدریس متون درسی حوزوی، از قبیل دروس فی القواعد الفقهیه، دروس تمهیدیة فی الفقه الإستدلالی، شرح لمعه و کلیات علم رجال را از خود به یادگار گذاشت.

فقدان ایشان را به حضرت ولی عصر (ارواحنا له الفداء)، حوزه‌‌‌های علمیه، شاگردان و خانواده ایشان تسلیت عرض نموده و از درگاه الهی، علوّ درجات و رحمت و مغفرت عظمی برای ایشان مسألت می‌نماییم. 

محمد تقی قندی

24 اسفند 1398

بسم الله الرحمن الرحیم

دعای زیر را که منقول از امیرالمومنین سلام الله علیه است در هنگام شیوع بیماری‌ها در منزل بگذارید و بعد از هر نماز صبح”یا اول روز” بخوانید. :

بِسمِ اللهِ الرّحمنِ الرَّحیمِ
قُل لَّن یُصِیبَنَا إِلاَّ مَا کَتَبَ اللّهُ لَنَا هُوَ مَوْلاَنَا وَعَلَى اللّهِ فَلْیَتَوَکَّلِ الْمُؤْمِنُونَ. وَإِن یَمْسَسْکَ اللّهُ بِضُرٍّ فَلاَ کَاشِفَ لَهُ إِلاَّ هُوَ وَإِن یُرِدْکَ بِخَیْرٍ فَلاَ رَآدَّ لِفَضْلِهِ یُصَیبُ بِهِ مَن یَشَاء مِنْ عِبَادِهِ وَهُوَ الْغَفُورُ الرَّحِیمُ وَمَا مِن دَآبَّةٍ فِی الأَرْضِ إِلاَّ عَلَى اللّهِ رِزْقُهَا وَیَعْلَمُ مُسْتَقَرَّهَا وَمُسْتَوْدَعَهَا کُلٌّ فِی کِتَابٍ مُّبِینٍ وَکَأَیِّن مِن دَابَّةٍ لَا تَحْمِلُ رِزْقَهَا اللَّهُ یَرْزُقُهَا وَإِیَّاکُمْ وَهُوَ السَّمِیعُ الْعَلِیمُ. مَا یَفْتَحِ اللَّهُ لِلنَّاسِ مِن رَّحْمَةٍ فَلَا مُمْسِکَ لَهَا وَمَا یُمْسِکْ فَلَا مُرْسِلَ لَهُ مِن بَعْدِهِ وَهُوَ الْعَزِیزُ الْحَکِیمُ. قُلْ أَفَرَأَیْتُم مَّا تَدْعُونَ مِن دُونِ اللَّهِ إِنْ أَرَادَنِیَ اللَّهُ بِضُرٍّ هَلْ هُنَّ کَاشِفَاتُ ضُرِّهِ أَوْ أَرَادَنِی بِرَحْمَةٍ هَلْ هُنَّ مُمْسِکَاتُ رَحْمَتِهِ قُلْ حَسْبِیَ اللَّهُ عَلَیْهِ یَتَوَکَّلُ الْمُتَوَکِّلُون

. حَسْبِیَ اللّهُ لا إِلَـهَ إِلاَّ هُوَ عَلَیْهِ تَوَکَّلْتُ وَهُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِیمِ.وَ أَمْتَنِعُ بِحَوْلِ اَللَّهِ وَ قُوَّتِهِ مِنْ حَوْلِهِمْ وَ قُوَّتِهِمْ وَ أَسْتَشْفِعُ بِرَبِّ اَلْفَلَقِ مِنْ شَرِّ ما خَلَقَ وَ أَعُوذُ بِمَا شَاءَ اَللَّهُ لاَ قُوَّةَ إِلاَّ بِاللَّهِ اَلْعَلِیِّ اَلعظیم.

بحار الانوار ج ۸۳ ص ۳۳۷ ۴.

لازم به ذکر است در مواقع گرفتاری و بلا با مداومت برقرائت آیات فوق مورد توصیه حضرت ایت الله العظمی حاج سید احمد خوانساری قدس سره الشریف بوده استَ

یکی از دعا‌های مورد تأکید برای دفع بلا‌ها حرز امام جواد(ع) است که نجات از بلا، هلاکت و بیماری یکی از خواص آن است و با خواندن یا همراه داشتن آن دفع می‌شود.
 یکی از دعا‌های مورد تأکید برای دفع بلا‌ها حرز امام جواد (ع) است.

امام جواد (ع) می‌فرمایند: خود را به این دعا حرز (محصور و ایمن) کن که اگر لشکرهای روم و تُرک را ملاقات کنی و همگی به همراه جمیع اهل زمین علیه تو قیام کنند، از ایشان به تو بدی نرسد و از همه آنها ایمن باشی.

دفع بلا، نجات از هلاکت و بیماری یکی از خواص این دعا است که باخواندن یا همراه داشتن آن رفع می‌شود.

بسم الله الرحمن الرحیم

«یا نُورُ یا بُرْهانُ یا مُبینُ یا مُنیرُ یا رَبِّ اِکْفِنی الْشُّرُورَ وَ آفاتِ الدُّهُورِ وَ اَسْئَلُکَ النَّجاةَ یَوْمَ یُنْفَخُ فِی الصُّورِ»

ای نور و ای دلیل روشن و ای آشکارکننده، ای نوربخش، پروردگارا کفایتم کن از شرور و آفات روزگار و از تو خواهم رهایی را در روزی که دمیده شود در صور.

 خبرگزاری رسا،

 عزیزان! این اوقات گرانبها را غنیمت داشته و برای خود و دیگران و برای نجات ممالک اسلامی از دشمنان اسلام و پیروزی و سربلندی مسلمانان جهان، دعا کنید و فرج حضرت بقیة الله الأعظم عجل الله تعالی فرجه الشریف را از خداوند متعال مسئلت نمایید.

بسم الله الرحمن الرحیم

 سلام بر ماه رجب، سلام بر رجبیون، سلام و تحیات بر روزه‌داران، سلام بر شما عزیزانی که ندای «این الرجبیون» را لبیک گفته، و بر سر سفره‌ی رحمت خداوند متعال نشسته و از نعمت‌های بیکران آن، بهره‌مند می‌شوید. برخود ببالید، و به این سعادت بزرگ افتخار نمایید و شکر خدای منّان را به جا آورید.

 کدام لذت دنیایی را می‌توان با این لذات حالات خوش معنوی مقایسه نمود؟ کجایند آنان که به فکر عیش و نوش مادی و تفریح‌های غیر سالم همراه با گناه و لذات زودگذر دنیا هستند؟ این الملوک واین ابناء الملوک؟ آیا می‌توان برای قرب به خداوند و رسیدن به مقام والای انسانیت، ارزشی مادی معیّن نمود؟ هرگز، هرگز؛ اینجاست که باید آیه‌ی شریفه‌ی قرآن را با توجه و تدبّر تلاوت نمود:

 «یا ایها الذین امنوا استجیبوا لله و للرسول اذا دعاکم لما یحییکم».
 ای کسانی که به خدا و پیامبر، ایمان آورده‌اید، به خداوند و پیامبر او پاسخ بگویید، آنگاه که شما را می‌خوانند تا حیات و زندگی واقعی به شما هدیه کنند.

 آری! این است حیات حقیقی و این است زندگی سرشار از معنویت و روح پاک و تهذیب نفس و تقرّب به خداوند متعال.

خود را برای انجام وظایف و تکالیف الهی آماده می‌کنیم و به پیامبر بزرگ رحمت، حضرت ختمی مرتبت صلی الله علیه و آله عرض می‌کنیم:

 در این دوره که وجود نازنین و شریف دوازدهمین فرزند برومند شما، امام عصر عجل الله تعالی فرجه الشریف در غیبت به سر می‌برند، همه‌ی ما ـ بویژه جوانان و روزه‌داران ـ با تمام وجود اعلام می‌نماییم که مانند یک سرباز فداکار و آماده، از احکام نورانی اسلام و معارف غنی اهل بیت علیهم‌السلام حمایت نموده و وظیفه‌ی خود می‌دانیم امر به معروف و نهی از منکر را در میان جامعه‌ی خویش انجام داده و با بدعت‌ها و مطالب انحرافی از دین برخورد داشته و این افتخار را تا ظهور موفور السّرور آن ولیّ دوران و قطب عالم امکان برای خود محفوظ بداریم.

 عزیزان! این اوقات گرانبها را غنیمت داشته و برای خود و دیگران و برای نجات ممالک اسلامی از دشمنان اسلام و پیروزی و سربلندی مسلمانان جهان، دعا کنید و فرج حضرت بقیةالله الأعظم عجل الله تعالی فرجه الشریف را از خداوند متعال مسئلت نمایید.

 اللهم عجّل فرجه و قرّب زمانه واجعلنا من اعوانه و انصاره امین رب العالمین.

توصیه‌های آیت‌الله قاضی برای ماه رجب
آیت‌الله قاضی توصیه‌هایی عبادی و عرفانی برای شاگردان خویش در ماه رجب داشت که از نوافل تا زیارت اهل قبور را شامل می‌شود.
به گزارش خبرگزاری رسا، ماه رجب در پرتو آیات و روایات، ماه پرفضیلت است و فرصتی برای انسان در جهت خودسازی شناخته می‌شود. علمای دین نیز این ماه را زمانی برای به جا آوردن بندگی و عبادت خدا می‌دانند.

مرحوم حضرت آیت الله قاضی طباطبایی به شاگردان خود در ماه‌های رجب، شعبان و رمضان این توصیه ها را می‌کردند:
اول: بر شما باد به این‌که نمازهای فریضۀ خود را با نوافل آن که مجموعاً پنجاه و یک رکعت است، در بهترین اوقاتشان انجام دهید؛ و اگر نتوانستید چهل و چهار رکعت آن‌را بجا بیاورید. چنان‌چه باز هم شواغل دنیا شما را بازداشت، حتماً نافلۀ ظهر را که به او «صلوة أوّابین» می‌گویند، انجام بدهید. و نماز ظهر را هم در وقت فضیلت انجام دهید که در قرآن بدان تأکید شده و مراد از «صلوة وُسطی» همان نماز ظهر است.

دوم: امّا در مورد نافلۀ شب بخصوص باید بدانید که: انجام دادن آن در نظر مؤمنین و سالکان حضرت معبود از واجبات است و هیچ چاره‌ای جز أتیان آن نیست! و تعجّب است از کسانی که قصد رسیدن به مرتبه‌ای از مراتب کمال را داشته ولی به قیام شب و انجام نوافل آن بی‌توجّه هستند! و ما هیچ‌گاه ندیده و نشنیده‌ایم که احدی به یک مرحله و مرتبه‌ای از کمال راه یافته باشد مگر بواسطۀ برپاداری نماز شب.

سوم: بر شما باد به قرائت قرآن کریم در نافله‌های شب که انسان را حرکت داده، سیر او را سریع می‌نماید و برای او بسیار مفید است. تغنّی به قرآن، انسان را بخدا نزدیک می‌کند! بخلاف غنای محرم که آدمی را به لهو می‌کشاند. پس تا می‌توانید در شب‌ها قرائت قرآن کنید، چرا که قرائت قرآن شراب مؤمنین است.

چهارم: بر شما باد اینکه: به انجام دادن اوراد و أذکاری که هر یک از شما بعنوان دستور در دست دارید، ملتزم و متعهد باشید! و بر شما باد به مداومت سجدۀ یونسیّه و گفتن ذکر یونسیّه: «لا إلهَ إلا أنتَ سُبحانکَ إنی کُنْتُ مِن الظالمین» در سجده از پانصد تا هزار مرتبه.

پنجم: بر شما باد به زیارت مشهد اعظم، که مراد همان حرم مطهر امیرالمؤمنین و قبر نورانی آن بزرگوار است، و نیز سایر مشاهد مشرفۀ اهل البیت (ع) و مساجد معظمه مانند: مسجد الحرام، مسجد النبی، مسجد کوفه، مسجد سهله و بطور کلی هر مسجدی از مساجد! زیرا مؤمن در مسجد، همانند ماهی است در آب دریا!

ششم: و هیچگاه پس از نمازهای واجب خود، تسبیحات حضرت صدیقه صلَوات الله علیها را ترک ننمائید، زیرا این تسبیحات، یکی از انواع «ذکر کبیر» شمرده شده است.

هفتم: یکی از وظائف مهم و لازم برای سالک إلی الله، دعا برای فرج حضرت حجّت صلوات الله علیه در قنوت «وَتْر» است. بلکه باید در هر روز و در همۀ اوقات و همۀ دعاها، برای فرج آن بزرگوار دعا نمود.

هشتم: یکی دیگر از وظائف لازم و مهم، قرائت زیارت جامعه، معروف به «جامعۀ کبیره» در روز جمعه است.
نهم: لازم است که قرائت قرآن حتماً کمتر از یک جزء نباشد.

دهم: تا می توانید بسیار به دیدار و زیارت برادران نیکوکار خود بشتابید، چرا که براستی آن‌ها برادرانی هستند واقعی که در تمام مسیر، همراه انسانند و با رفاقت خویش، آدمی را از کریوه‌های نفس و تنگناها و عقبات آن عبور می‌دهند.

یازدهم: به زیارت اهل قبور ملتزم باشید ولی نه بصورت مداوم و همه روزه (مثلاً در هفته، یک روز انجام بگیرد) و نباید زیارت قبور در شب واقع گردد

خبرگزاري رسا