زمان امام صادق(ع)، زمان تزلزل حکومت بنی امیه و فزونی قدرت بنی عباس بود و این دو گروه مدتی در حال کشمکش و مبارزه بایدیگر بودند.

در راستای فلسفه وظیفه الهی، ائمه ( ع) برای تحقق حکومت اسلامی جدیت و تلاش فراوانی داشتند. امام صادق(ع) تلاش خود را با مساعی علمی سخت کوشانه آغاز، و حوزه فکری و ثمر بخش خویش را که بزرگان فقها و متفکران از آن بیرون آمدند در صفوف امت، افتتاح کرد. زمان امام صادق(ع)، زمان تزلزل حکومت بنی امیه و فزونی قدرت بنی عباس بود و این دو گروه مدتی در حال کشمکش و مبارزه بایدیگر بودند.

ینیامیه در این مدت، گرفتار مشکلات سیاسی فراوان بودند، لذا فرصت فشار و اختناق نسبت به شیعیان را نداشتند.

عباسیان چون از دستیابی به قدرت در پوشش شعار طرفداری از خاندان پیامبر و گرفتن انتقام خون آنان عمل می کردند فشاری را طرف آنان مطرح نبود. از این رو این دوران، دوران آرامش و آزادی نسبی امام صادق(ع) و شیعیان بود و آن حضرت از این فرصت استفاده کرده و انقلاب فرهنگی وسیعی را آغاز کرد.

او فکر و دانش اهل بیت را گسترش داد و زمینه ترویج احکام و بسط کلام شیعی را فراهم ساخت که مذهب شیعه به نام او به عنوان مذهب جعفری شهرت یافت. امام صادق(ع) مانند سایر اجداد طاهرش پرجم مبارزه با ظلم را هیچ گاه بر زمین نگذاشت و از مظلومین حمایت می نمود. اما شکل مبارزه امام ( ع) مبارزه با شمشیر نبود.

او قلم و زبان خویش را در این مسیر به کار می گرفت و گاه که سکوت خود را می شکست آشکارا خلافت عباسی را به نقد می کشید.

آن حضرت علاوه بر نهضت علمی و فکری که در جامعه ایجاد نمود، اهتمام خاصی به نظام رهبری و امامت اصیل اسلامی داشت.

حمایت های پیدا و پنهان امام صادق(ع) از نهضت های اصیل و عدم همکاری آن حضرت با قیام ها، نشان دهنده مواضع دقیق و الهی در برابر حکومت های سیاسی زمان است. و اینکه چرا امام ( ع) به این پیشنهادها جواب مثبت نداد و از زمینه های خلافت و نیروها استفاده نکرد دو مورد را می توان نام برد. از جمله عدم صداقت و خلوص پیشنهاد دهندگان و نداشتن یاران مخلص. و با اوضاع و شرایط اجتماعی آن زمان حرکت سیاسی خود را در راستای یک نهضت علمی و فرهنگی آغاز کرد.

بلاغ

درآستانه شهادت مظلومانه و جانسوز امام صادق علیه السلام، استوری ویژه تقدیم میگردد

التماس دعا

ادامه »

اخبار تکان دهنده از جهان پس از مرگ

…ای که دستت میرسد کاری بکن

ادامه »

ادامه »

حضرت آیت‌الله بهجت قدس‌سره:

انسان گاهی در امر دین اشکالی به نظرش می‌رسد و یا شبهه‌ای به او القا می‌شود، گمان می‌کند که آن اشکال لاینحل است و دیگر جوابی ندارد و پیشِ خود و بدون مراجعه به اهل آن قضاوت می‌کند و می‌گوید: 
«پس دین باطل است و ایراد دارد.»

چگونه از اهل دین و اهل علم می‌ترسی و نزد آنها نمی‌روی و از آنها سؤال نمی‌کنی، ولی از خود شبهه و اشکال نمی‌ترسی که چه‌بسا موجب نابودی و هلاک دائمی تو گردد؟!  

در محضر بهجت، ج١، ص۶٨

يكی از همرزمان شهيد علی ماهانی می‌گويد:
در مقطعی، برخی از رزمنده‌های گردان به صورت منظم در نماز جماعت و جلسات قرآن و دعا شركت نمی‌كردند. برخی اصلا نمی‌¬آمدند و بعضی ديگر با تأخير در نماز جماعت حاضر می‌¬شدند. با اينكه علی‌¬آقا می‌¬توانست به عنوان مسئول و فرمانده دستور بدهد و همه را اجبار كند، اما روش ديگری پيشه كرد. ايشان وقت نماز كه می‌¬شد، آستين‌هايش را بالا می‌¬زد و در حضور همه،‌ قدم‌زنان برای وضو می‌رفت و با اين حركت به همه اعلام می‌¬كرد كه وقت نماز است. رزمنده‌ها هم پيام ايشان را گرفته بودند و متوجه منظور او بودند؛ به همين خاطر بعد از مدتی افرادی كه به اذان كم توجه بودند، وقتی می‌¬ديدند فرمانده با اين همه مشغله، كارهای خودش را رها می‌¬كند و به نماز اول وقت توجه دارد، وضو می‌گرفتند و در نمازخانه حاضر می‌¬شدند.

چرا دعایمان مستجاب نمی شود؟

مگر خداوند کریم نیست اقتضای کریم بودن استجابت دعا هست پس چرا دعای ما مستجاب نمی شود

پاسخ حضرت آیت الله مجتبی تهرانی رحمه الله علیه را ببنید

ادامه »